Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011

Έχουν περάσει κάπου 30 χρόνια όταν, το 1983 ο Χάρυ Κλυν έδινε παράσταση με τίτλο «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος». Ανάμεσα στα όσα έλεγε –τότε- κάποιο αφορούσε όλους εμάς, τους καθημερινούς Έλληνες. Και προδίκαζε –ή προφήτευε, αν θέλετε- τη μετατροπή μας «σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων.

Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα ο Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει. Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης».Ας ρίξουμε μια ματιά γύρω μας σήμερα. Και ας σκεφτούμε …

Βέβαια ο Χάρυ Κλυν δεν ήταν -κι ούτε είναι- πολιτικός για να πιστέψουμε τα όσα τότε … προφήτευε. Ήταν και είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης και με την ευρύτερη έννοια ποιητής. Σαν κι αυτόν που έχει γράψει πως «φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα».

Σήμερα παρατηρώντας τις εξελίξεις που τεκταίνονται γύρω μας μπορούμε να κατανοήσουμε ασφαλέστατα πως το ρόλο των θεατρίνων-καλλιτεχνών έχουν αναλάβει οι πολιτικοί αφήνοντας τα ουσιαστικά να διεκπεραιώνονται από τους καλλιτέχνες (π.χ. Λαζόπουλος, Τσακνής κ.ά.).

Αυτό δεν καταλάβαμε όλοι απ’ τα όσα συνέβησαν στην Ελληνική Βουλή το βράδυ της 4/11/2011;

Μίλησε ο πρωθυπουργός, που ΔΕΝ παραιτήθηκε, ΔΕΝ δικαιολόγησε την … τσαχπινιά του «δημοψηφίσματος», ούτε είπε και κάποια συνταρακτική αλήθεια. Αποκρύπτοντας, παράλληλα, το ρόλο που είχε παίξει στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν, ούτε αναφέρθηκε στην ΑΟΖ που δεν οριοθετεί, ενώ ωραιοποίησε τα περί κοιτασμάτων νότια της Κρήτης, χωρίς ν’ αποκαλύψει το ποιος πρόκειται να τα εκμεταλλευθεί. Αποκρύπτοντας, επίσης, την αντισυνταγματικότητα του Μνημονίου και των εξ αυτού επιβεβλημένων χαρατσιών (έκτακτη εισφορά, που τείνει να γίνει τακτική και ετήσια χωρίς να περιλαμβάνεται και να περιγράφεται απ’ τον φορολογικό νόμο). Κι όμως… Αυτή του η «ομιλία» έκλεισε με … παρατεταμένο χειροκρότημα των κομματικών (δυστυχώς, εκλεγμένων απ’ όλους εμάς) φερεφώνων, ο ίδιος ανταποδίδοντας «ευχαριστίες» θέτοντας το χέρι του στο στήθος, στο μέρος της καρδιάς! Και στο τέλος ανταμείφθηκε (!) με ψήφο εμπιστοσύνης, ακόμα κι απ’ όλους αυτούς που, λίγα 24ωρα πριν, του απηύθυναν σε έντονους τόνους το «φύγε» και ότι είναι «εκτός τόπου και χρόνου»!

Γίναμε, λοιπόν, μάρτυρες μιας θεατρικής παράστασης που παίχθηκε μέσα στην αίθουσα της Ελληνικής Βουλής και όχι στο … Δελφινάριο. Ωστόσο δεν ήταν μια παράσταση που μας διασκέδασε αλλά μια παράσταση που ανέβασε τους τόνους της οργής και της αγανάκτησης, δοθέντος ότι η … «προφητεία» του Χάρυ Κλυν έχει γίνει πραγματικότητα.

Επί της ουσίας, τα όσα είπε ο πρωθυπουργός στη Βουλή δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια παράταση της υπ’ αυτόν κυβέρνησης μέχρι το Μάρτιο. Διότι τι είπε; «Πάω στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να τον ενημερώσω ότι αρχίζω διαβουλεύσεις προς εξεύρεση προσώπου που θα ηγηθεί μιας κυβέρνησης ευρείας αποδοχής». Αυτό είπε…
Δεν μας είπε όμως τι θα συμβεί αν αυτό «το πρόσωπο ευρείας αποδοχής» δεν βρεθεί. Που θεωρώ και ως το πιθανότερο σενάριο. Οπότε, τουλάχιστον μέχρι τον Μάρτιο του 2012 θα πορευτούμε με την ίδια κυβέρνηση και τον ίδιο πρωθυπουργό. Σκέφτεται κάποιος κάτι άλλο;

Και την «πάτησε» και ο έμπειρος Καρατζαφέρης όταν στην ολιγόλεπτη ομιλία του θεώρησε πως ο «αρχολίπαρος» Παπανδρέου και ο «σπουδαρχίδης» Σαμαράς (οι χαρακτηρισμοί ανήκουν στον κ. Καρατζαφέρη και γι’ αυτό τα εισαγωγικά), τα «παιδιά της Βοστώνης», επανήλθαν στη … λογική! Πού, αλήθεια, την είδε;

Περιέγραψε το ευρείας αποδοχής «πρόσωπο», αποκλείοντας τον Ε. Βενιζέλο («το πράσινο μαντηλάκι στο πέτο είτε το έχεις αριστερά, είτε δεξιά, πράσινο είναι», είπε) αλλά «φωτογράφησε» … φαντάσματα του παρελθόντος (Σημίτης;;;). Που ευθύνονται κατά κύριο λόγο για το χάλι στο οποίο βρίσκεται σήμερα η Χώρα μας.

Εν κατακλείδι, η «παράσταση» στην Ελληνική Βουλή το βράδυ της 4/11/2011 ήταν για έναν ρόλο: του ΓΑΠ.